Ik ben Roselinde (Roos) van der Vliet, moeder van een zoon van 19 en een dochter van 3. Ook maakte ik een verliesgeboorte mee, na 13 weken zwangerschap.

Ik woon met mijn gezin in een oude boerderij in Duiven, waar ik werk als beeldend kunstenaar vanuit mijn atelier en daarnaast ben ik veel in mijn tuin te vinden.

Geboorte en alles eromheen fascineert me mateloos. Getuige mogen zijn van een geboorte en het moment waarop een mens verschijnt is voor mij een grote eer. Dat vreemde, ongrijpbare ogenblik waarop iets wat tot dan toe verborgen was, ineens de wereld binnenkomt, alsof er heel even een sluier wordt opgelicht en je een glimp opvangt van iets dat groter is dan wijzelf.

Voor mij is geboorte iets heiligs. Niet omdat het altijd mooi is. Juist niet. Een geboorte kan rauw zijn. Bloederig. Luid. Vies. Pijnlijk. Er kan worden gekotst, geschreeuwd en gevloekt. Een lichaam kan zich openen op een manier waar we in het dagelijks leven nauwelijks woorden voor hebben. Het is rauw als het binnenste van de aarde.

En misschien is dat precies wat geboorte zo bijzonder maakt. We zijn gewend geraakt aan filters. Aan het gladstrijken van lichamen, emoties en ervaringen. Aan het idee dat we alles onder controle kunnen houden en dat zelfs iets als een geboorte vooral mooi, beheersbaar en maakbaar moet zijn.

Maar geboorte laat zich niet temmen.

Het is een van de weinige momenten waarop we onmiskenbaar worden teruggebracht naar wat we zijn: levende lichamen. Daar wil ik bij zijn. Niet om te vertellen hoe het moet en ook niet om te doen alsof alles maakbaar is als je maar genoeg vertrouwt op je lichaam. Ik wil er zijn als een rustige, aanwezige getuige. Iemand die naast je blijft wanneer het intens wordt. Die weet dat een geboorte alle kanten op kan gaan en dat een plan soms moet wijken voor de werkelijkheid.

Mijn eigen zwangerschappen en bevallingen waren totaal verschillend, met zestien jaar ertussen. Mijn eerste ervaring als jonge moeder, mijn tweede zwangerschap en geboorte, en mijn verliesgeboorte hebben allemaal iets veranderd aan de manier waarop ik naar geboorte kijk. Ze vormen het fundament van mijn doulaschap.

Omdat ik zelf op jonge leeftijd moeder werd, voel ik bovendien een bijzondere affiniteit met jonge ouders voor wie zwangerschap en ouderschap misschien nog onverwachter binnenkomen dan ze hadden gedacht. Ik ken de enorme verschuiving die het ouderschap teweeg kan brengen: niet alleen in je dagelijks leven, maar in wie je denkt dat je bent.

In mijn begeleiding staan aanwezigheid, eerlijkheid en vertrouwen centraal. Ik wil ruimte maken voor jouw wensen, maar ook voor alles wat niet te plannen valt.

Want uiteindelijk gaat geboorte niet alleen over het krijgen van een baby. Er wordt ook een ouder, een gezin geboren. Een nieuw leven dat vanaf dat moment niet meer terug kan naar hoe het was.

Daar wil ik getuige van zijn.