We zijn nog nooit zo goed voorbereid geweest op geboorte.

‍We hebben medische kennis, echo’s, apps, cursussen en eindeloos veel informatie binnen handbereik. Tegelijkertijd is geboorte in de afgelopen decennia steeds verder gemedicaliseerd geraakt. Dat heeft ontzettend veel levens gered en medische zorg tijdens geboorte is soms onmisbaar. Maar niet iedere geboorte heeft medische interventie nodig.

Een geboorte is in de eerste plaats ook een fysiologisch proces. Een lichaam dat weet hoe het moet openen. Een baby die weet hoe het geboren moet worden. Hormonen die hun werk doen. Een proces dat meestal niet sneller, efficiënter of beter hoeft te worden gemaakt.

Juist daarom geloof ik in hands-off waar het kan, medische zorg waar het nodig is.

Niet omdat interventies per definitie slecht zijn. En ook niet omdat een “natuurlijke geboorte” een prestatie is die je moet behalen. Maar omdat ik vind dat we niet te snel moeten ingrijpen in een proces dat het lichaam vaak heel goed zelf kan dragen.‍  ‍

Ruimte voor de fysiologie

Voor mij betekent goede voorbereiding niet dat je leert hoe je een perfecte bevalling kunt hebben.

Het betekent dat je begrijpt wat er in je lichaam gebeurt. Dat je weet welke keuzes je hebt. Dat je leert herkennen wat je lichaam nodig heeft. Dat je verschillende manieren kent om met pijn en intensiteit om te gaan. Dat je partner weet hoe die jou kan ondersteunen.

‍ En vervolgens geef je je lichaam de ruimte om het werk te doen. Bewegen. Van houding veranderen. Geluid maken. Aanraken. Rusten. Warmte. Ademhaling. Intimiteit. Donkerte. Stilte.

Zo weinig mogelijk verstoring wanneer het goed gaat. Dat is waar ik voor sta.

‍Ik wil mensen ondersteunen die bewust kiezen voor een zo fysiologisch mogelijke geboorte en die, wanneer het medisch verantwoord is, onnodige interventies liever vermijden. Dat kan thuis zijn of in het ziekenhuis. In bad of op de baarkruk. Met je eigen verloskundige of in een andere setting.

Het gaat mij niet om het decor. Het gaat om de ruimte die iemand krijgt om te baren.

De aanwezigheid van een doula maakt verschil

Een doula is geen verloskundige en neemt geen medische beslissingen. Mijn rol is juist om naast de medische zorg te staan: met tijd, aandacht en continue aanwezigheid.

En dat is niet alleen een mooi idee. Onderzoek laat zien dat continue ondersteuning tijdens de bevalling samenhangt met betere uitkomsten. In een grote Cochrane-review met meer dan 15.000 deelnemers was de kans op een keizersnede gemiddeld 25% lager bij continue ondersteuning. Ook was de kans op een spontane vaginale geboorte groter en werd er minder vaak gebruikgemaakt van pijnmedicatie. (Cochrane)

De WHO beveelt daarom aan dat mensen tijdens de hele bevalling een begeleider van hun keuze bij zich kunnen hebben. Ook de WHO bevestigt dat continue begeleiding onder andere kan bijdragen aan een kortere bevalling, meer spontane vaginale geboorten en minder keizersneden en pijnstilling. (WHO IRIS)

Een doula kan een verschil maken door iets te bieden wat in de reguliere geboortezorg moeilijk te organiseren is: continuïteit.

Ik ga niet weg na mijn dienst. Ik hoef niet naar drie andere kamers, of tussendoor nog naar een andere thuisbevalling. Ik hoef geen volgende afspraak te halen. Ik blijf bij jullie.

En als het anders loopt?

Een voorkeur voor weinig interventies betekent niet dat je bij een medische interventie hebt gefaald. Soms is ingrijpen noodzakelijk. Soms verandert de situatie en moet je een andere keuze maken. Ook dan blijf ik naast je staan.

‍Maar ik wil niet beginnen bij de vraag: welke interventie gaan we straks gebruiken? Ik wil beginnen bij de vraag:

‍ Wat heeft jouw lichaam nodig om dit zelf te kunnen doen?

‍En zolang jij en je baby veilig zijn, vind ik dat die vraag ruimte verdient. Want geboorte is geen probleem dat opgelost hoeft te worden. Het is een proces waar we met aandacht, kennis en vertrouwen bij mogen blijven.